ວິດີໂອຄະຕິທຳ-ຄຳສັ່ງສອນ-ປະຕິບັດທຳ

ຈິດຄືຫົວໃຈຂອງການກະທຳທຸກສິ່ງຢ່າງ, ຖ້າຈິດສະອາດໂລກທັງໃບກໍເບີ່ງສະຫວ່າງ ແຕ່ຖ້າຈິດເສົ້າມ່ອງ ແມ້ແຕ່ເປັນສິ່ງເລັກໜ້ອຍກໍພາເກີດເປັນຄວາມທຸກໄດ້. ພຣະພຸດທະເຈົ້າຕັດໄວ້ໃນພຣະໄຕຣປິດົກວ່າ: ຈິດທີ່ເສົ້າມ່ອງ ຍ່ອມນຳໄປສູ່ວິບາກທີ່ເສົ້າມ່ອງ, ຈິດທີ່ຜ່ອງໃສຍ່ອມນຳໄປສູ່ວິບາກທີ່ຜ່ອງໃສ. ແລ້ວເຄື່ອງເສົ້າມ່ອງຂອງຈິດຄືອັນໃດ? ພຣະອົງຕັດໄວ້ວ່າ ມີ 10 ຢ່າງ ເປັນຕົວການທີ່ທຳໃຫ້ຈິດເຮົາຂຸ້ນມົວ-ບໍ່ຜ່ອງໃສ:1) ລາຄະ ຄວາມກໍານັດຍິນດີໃນຮູບ, ສຽງ, ກີ່ນ, ລົດ ເມື່ອເຮົາຢຶດໝັ່ນຢາກໄດ້ຢາກມີ ຈິດກໍບໍ່ສະຫງົບ, ຍິ່ງຢາກຫລາຍ ຍິ່ງທຸກຫລາຍ.2) ໂທສະ: ຄວາມໂກດຄຽດ-ຄວາມຂັດເຂືອງ ປຽບເໝືອນໄຟທີ່ເຜົ່າໃຈຕົນເອງ ກ່ອນເຜົ່າຄົນອື່ນ.3) ໂມຫະ: ຄວາມຫລົງ ບໍ່ຮູ້ເທົ່າທັນຄວາມຈິງ ທໍາໃຫ້ຫລົງທາງໃນໂລກ, ບໍ່ເຫັນເຫດແລະຜົນໄປຕາມຄວາມເປັນຈິງ.4) ອັດຕາ: ຄວາມຖືຕົວ ເຫັນວ່າຕົນເອງສໍາຄັນກວ່າຜູ້ອື່ນ, ຈິດທີ່ເຕັມໄປດ້ວຍເຮົາ ຍ່ອມບໍ່ພົບຄວາມຫວ່າງ.5) ອິດສາ: ຄວາມລິດສະຢ່າ ເຫັນຜູ້ອື່ນໄດ້ດີແລ້ວ ໃຈອອກຮ້ອນເໝືອນກິນໄຟເຂົ້າໄປເອງ.6) ມານະ: ຄວາມເຢິຢິງຖືດີ ບໍ່ຍ່ອມຟັງ ບໍ່ຍອມລົດຕົວລົງເພື່ອຮຽນຮູ້.7) ຕະນີ່: ບໍ່ຢາກໃຫ້, ບໍ່ຢາກເສັຍ ແຕ່ລື່ມໄປວ່າ ທຸກສິ່ງໃນໂລກນີ້ບໍ່ມີອັນໃດເປັນຂອງເຮົາຢ່າງແທ້ຈິງ.8) ມັກຄະ: ການລົບລູ່ຄຸນທ່ານ ບໍ່ເຫັນຄຸນຂອງຜູ້ມີພຣະຄຸນ.9) ປາລາສະ: ຄວາມອວດດີ,…

ການທີ່ເຮົາໄດ້ເກີດມາເປັນຄົນໃນຊາດໜຶ່ງ, ໄດ້ມາຢື່ນຢູ່ໃນແຜນດິນໂລກໃບນີ້, ໄດ້ມາໃຊ້ຊິວິດຕາມວິຖີຂອງຕົນ ຈະລວຍ ຫລື ຈົນ, ຈະສູງຈະຕ່ຳດຳເຕັ້ຍ ເຮົາກໍບໍ່ຄວນທີ່ຈະໄປເສັຍເວລາຄິດ, ຄິດວ່າຕົນເອງຕ່ຳຕ້ອຍ ຫລື ສູງສົ່ງ. ເພາະຖ້າຄິດແບບນັ້ນ ມັນຄືຫລົງ ຫລົງໃນຕົວໃນຕົນ. ຫາກຄິດວ່າຕົນເອງນັ້ນສູງສົ່ງ ກໍຈະບຽດບຽນຜູ້ອື່ນ, ຢຽບຢ່ຳຜູ້ອື່ນໃຫ້ຕ່ຳເຕັ້ຍກວ່າຕົນ ຫລື ຫາກຄິດວ່າຕົນເອງຕ້ອຍຕ່ຳ ກໍຈະຄິດແຕ່ຈະຢຽບຢ້ຳຕົນເອງ, ດູຖູກຕົວເອງ ເອົາໂຕເອງເປັນເກນ ແລ້ວເອົາຕົວເອງໄປປຽບທຽບໄປວັດ. ເຮົາຈ່ົງຢ່າໄປເສັຍເວລາກັບສິ່ງເຫລົ່ານັ້ນເລີຍ. ເຮົາໄດ້ເກີດມາເປັນມະນຸດເໝືອນກັນ ກໍນັບວ່າມີບຸນໜັກແລ້ວ. ເຮົາຢ່າພາກັນຫລົງ, ຢຶດຕິດຢືດໝັ່ນ ສຳຄັນໝັ່ນໝາຍກັບອັນໃດນັກເລີຍ ເພາະຊີວິດນີ້ມັນບໍ່ມີອັນໃດແນ່ນອນ, ໃຫ່ຍໄດ້ກໍນ້ອຍໄດ້, ລວຍໄດ້ກໍຈົນໄດ້, ແຂງແຮງໄດ້ກໍເຈັບປ່ວຍໄດ້. ບໍ່ມີຜູ້ໃດໃຊ້ຊິວິດໄດ້ຄ້ຳຟ້າ ຫລື ວ່າຢູ່ໄດ້ເປັນກັບເປັນກັນ, ທຸກຄົນທຸກຊີວິດຕ່າງກໍມີເວລາຂອງຕົນ ແລະ ໃຫ້ເຮົາກັບມາຖາມຕົນເອງເບີ່ງວ່າ ເວລາທີ່ເຫລືອໃນຊີວິດນີ້ ເຮົາຈະມີຄຸນປະໂຫຍດອັນໃດຕໍເຮົາແດ່. ຖ້າມີແຕ່ຕັ້ງຈິດຕັ້ງໃຈທີ່ຈະທຳຄວາມຊົ່ວກໍລອງກັບມາຖາມຕົນເອງເບີ່ງວ່າ ທີ່ເຮັດໄປນ້ັນໄດ້ອັນໃດ? ເພື່ອອັນໃດ? ໃຫ້ລອງເບີ່ງໄປເລີກໆ ເບີ່ງລົງໄປໃນຈິດໃນໃຈ. ຖ້າຫາກວ່າເຮົາເຈີຄຳຕອບແລ້ວ ເຮົາກໍຈະເຫັນ ເຮົາກໍຈະເຂົ້າໃຈວ່າ ສິ່ງທີ່ທຳຊົ່ວຢູ່ນັ້ນ ມັນບໍ່ໄດ້ເກີດປະໂຫຍດອັນໃດ ນອກຈາກມີແຕ່ຈະທຳລາຍຕົນເອງ ຫາຄວາມວຸ່ນວາຍໃສ່ຕົນເອງ. ດັ່ງນັ້ນ, ຈົ່ງຢ່າພາກັນຫລົງຕົວຫລົງຕົນ,…

ວັນຄືນລ່ວງໄປລ່ວງໄປ ເຮົາໃຊ້ບຸນເກົ່າໝົດໄປທຸກວັນ ຕັ້ງຕື່ນເຊົ້າຈົນຮອດເວລາເຂົ້ານອນ, ທີ່ຍັງມີເຮືອແຮງສູດລົມຫາຍໃຈເຂົ້າອອກໄດ້ທຸກໆ ວັນ ກໍເພາະວ່າຍັງມີບຸນເກົ່າຄອຍປະປົນຢູ່ນະ. ເຮົາໃຊ້ບຸນເກົ່າຕະຫລອດເວລາ ກໍເໝືອນກັບເຮົາມີນ້ຳໃນຖັງທີ່ຕັກກິນຕັກໃຊ້ທຸກວັນ ຖ້າບໍ່ຕື່ມເຂົ້າໃສ່ອີກມັນກໍມີວັນໝົດ. ຖ້າດົນໆ ທຳບຸນເທື່ອໜຶ່ງກໍບໍໍ່ພຽງພໍກັບບຸນທີ່ເຮົາໃຊ້ໄປທຸກວັນນະ, ເມື່ອບຸນນ້ອຍບຸນຢ່ອນອຸປະສັກຕ່າງໆ ກໍຈະໂຮມເຂົ້າມາໃນຊີວິດ, ຈະເນັ່ງໄປທາງໃດກໍຕິດໆ ຄັດໆ ທັງໝົດ. ເມື່ອຮູ້ແບບນີ້ແລ້ວກໍໝັ່ນຫາເວລາໄປສະສົມບຸນໃຫ້ຫລາຍໆ, ເຂົ້າຍັງຕ້ອງກິີນທຸກວັນ ບຸນກໍຕ້ອງທຳທຸກວັນເຊັ່ນດຽວກັນນະ.