ວິດີໂອຄະຕິທຳ-ຄຳສັ່ງສອນ-ປະຕິບັດທຳ

ການທີ່ເຮົາໄດ້ເກີດມາເປັນຄົນໃນຊາດໜຶ່ງ, ໄດ້ມາຢື່ນຢູ່ໃນແຜນດິນໂລກໃບນີ້, ໄດ້ມາໃຊ້ຊິວິດຕາມວິຖີຂອງຕົນ ຈະລວຍ ຫລື ຈົນ, ຈະສູງຈະຕ່ຳດຳເຕັ້ຍ ເຮົາກໍບໍ່ຄວນທີ່ຈະໄປເສັຍເວລາຄິດ, ຄິດວ່າຕົນເອງຕ່ຳຕ້ອຍ ຫລື ສູງສົ່ງ. ເພາະຖ້າຄິດແບບນັ້ນ ມັນຄືຫລົງ ຫລົງໃນຕົວໃນຕົນ. ຫາກຄິດວ່າຕົນເອງນັ້ນສູງສົ່ງ ກໍຈະບຽດບຽນຜູ້ອື່ນ, ຢຽບຢ່ຳຜູ້ອື່ນໃຫ້ຕ່ຳເຕັ້ຍກວ່າຕົນ ຫລື ຫາກຄິດວ່າຕົນເອງຕ້ອຍຕ່ຳ ກໍຈະຄິດແຕ່ຈະຢຽບຢ້ຳຕົນເອງ, ດູຖູກຕົວເອງ ເອົາໂຕເອງເປັນເກນ ແລ້ວເອົາຕົວເອງໄປປຽບທຽບໄປວັດ. ເຮົາຈ່ົງຢ່າໄປເສັຍເວລາກັບສິ່ງເຫລົ່ານັ້ນເລີຍ. ເຮົາໄດ້ເກີດມາເປັນມະນຸດເໝືອນກັນ ກໍນັບວ່າມີບຸນໜັກແລ້ວ. ເຮົາຢ່າພາກັນຫລົງ, ຢຶດຕິດຢືດໝັ່ນ ສຳຄັນໝັ່ນໝາຍກັບອັນໃດນັກເລີຍ ເພາະຊີວິດນີ້ມັນບໍ່ມີອັນໃດແນ່ນອນ, ໃຫ່ຍໄດ້ກໍນ້ອຍໄດ້, ລວຍໄດ້ກໍຈົນໄດ້, ແຂງແຮງໄດ້ກໍເຈັບປ່ວຍໄດ້. ບໍ່ມີຜູ້ໃດໃຊ້ຊິວິດໄດ້ຄ້ຳຟ້າ ຫລື ວ່າຢູ່ໄດ້ເປັນກັບເປັນກັນ, ທຸກຄົນທຸກຊີວິດຕ່າງກໍມີເວລາຂອງຕົນ ແລະ ໃຫ້ເຮົາກັບມາຖາມຕົນເອງເບີ່ງວ່າ ເວລາທີ່ເຫລືອໃນຊີວິດນີ້ ເຮົາຈະມີຄຸນປະໂຫຍດອັນໃດຕໍເຮົາແດ່. ຖ້າມີແຕ່ຕັ້ງຈິດຕັ້ງໃຈທີ່ຈະທຳຄວາມຊົ່ວກໍລອງກັບມາຖາມຕົນເອງເບີ່ງວ່າ ທີ່ເຮັດໄປນ້ັນໄດ້ອັນໃດ? ເພື່ອອັນໃດ? ໃຫ້ລອງເບີ່ງໄປເລີກໆ ເບີ່ງລົງໄປໃນຈິດໃນໃຈ. ຖ້າຫາກວ່າເຮົາເຈີຄຳຕອບແລ້ວ ເຮົາກໍຈະເຫັນ ເຮົາກໍຈະເຂົ້າໃຈວ່າ ສິ່ງທີ່ທຳຊົ່ວຢູ່ນັ້ນ ມັນບໍ່ໄດ້ເກີດປະໂຫຍດອັນໃດ ນອກຈາກມີແຕ່ຈະທຳລາຍຕົນເອງ ຫາຄວາມວຸ່ນວາຍໃສ່ຕົນເອງ. ດັ່ງນັ້ນ, ຈົ່ງຢ່າພາກັນຫລົງຕົວຫລົງຕົນ,…

ວັນຄືນລ່ວງໄປລ່ວງໄປ ເຮົາໃຊ້ບຸນເກົ່າໝົດໄປທຸກວັນ ຕັ້ງຕື່ນເຊົ້າຈົນຮອດເວລາເຂົ້ານອນ, ທີ່ຍັງມີເຮືອແຮງສູດລົມຫາຍໃຈເຂົ້າອອກໄດ້ທຸກໆ ວັນ ກໍເພາະວ່າຍັງມີບຸນເກົ່າຄອຍປະປົນຢູ່ນະ. ເຮົາໃຊ້ບຸນເກົ່າຕະຫລອດເວລາ ກໍເໝືອນກັບເຮົາມີນ້ຳໃນຖັງທີ່ຕັກກິນຕັກໃຊ້ທຸກວັນ ຖ້າບໍ່ຕື່ມເຂົ້າໃສ່ອີກມັນກໍມີວັນໝົດ. ຖ້າດົນໆ ທຳບຸນເທື່ອໜຶ່ງກໍບໍໍ່ພຽງພໍກັບບຸນທີ່ເຮົາໃຊ້ໄປທຸກວັນນະ, ເມື່ອບຸນນ້ອຍບຸນຢ່ອນອຸປະສັກຕ່າງໆ ກໍຈະໂຮມເຂົ້າມາໃນຊີວິດ, ຈະເນັ່ງໄປທາງໃດກໍຕິດໆ ຄັດໆ ທັງໝົດ. ເມື່ອຮູ້ແບບນີ້ແລ້ວກໍໝັ່ນຫາເວລາໄປສະສົມບຸນໃຫ້ຫລາຍໆ, ເຂົ້າຍັງຕ້ອງກິີນທຸກວັນ ບຸນກໍຕ້ອງທຳທຸກວັນເຊັ່ນດຽວກັນນະ.

ຕອນມີຊີວິດເຮົາຢາກໄດ້ເງິນ, ຢາກໄດ້ສິ່ງທີ່ຢາກໄດ້ ແຕ່ພໍຕາຍໄປເຮົາກໍຢາກໄດ້ບຸນ, ຢາກໄດ້ທາງອອກຈາກຄວາມທຸກ. ຕອນຢູ່ເອົາແຕ່ທຳຕາມກິເລດ, ບໍ່ຮູ້ຈັກພໍ ພໍຕາຍໄປກໍກາຍເປັນເປດ ຫີວບໍ່ຮູ້ຈົບ, ຕອ້ງທ່ຽວຫາສວນບຸນຈາກຄົນເປັນ. ຈຳໄວ້ໃຊ້ຊີວິດຕອນນີ້ດ້ວຍສະຕິ ເພາະສິ່ງທີ່ເຮົາທຳວັນນີ້ຈະເປັນສິ່ງທີ່ເຮົາຕ້ອງເຈີໃນວັນສຸດທ້າຍ.