ວິດີໂອຄະຕິທຳ-ຄຳສັ່ງສອນ-ປະຕິບັດທຳ

ພຣະພຸທທະເຈົ້າຊົງສອນໄວ້ວ່າ: ຊີວິດຂອງມະນຸດນັ້ນຜ່ານໄປຢ່າງວ່ອງໄວ, ວັນໜຶ່ງຜ່ານໄປ, ວັນໜຶ່ງກໍໃກ້ຄວາມແກ່-ຄວາມເຈັບ ແລະ ຄວາມຕາຍຫລາຍຂື້ນ. ດັ່ງນັ້ນ, ການໃຊ້ຊີວິດຢ່າງມີສະຕີຈຶ່ງເປັນສິ່ງສຳຄັນຫລາຍ. ໃນແຕ່ລະວັນ ເຮົາຄວນຖາມຕົນເອງສະເໝີວ່າ: ວັນນີ້ຕົນເອງໄດ້ທຳຄວາມດີອັນໃດແດ່.  ຄຳຖາມນີ້ບໍ່ແມ່ນເພື່ອໃຫ້ເຮົາພູມໃຈໃນຕົວເອງ ແຕ່ເພື່ອໃຫ້ເຮົາກວດສອບຈິດໃຈ ແລະ ການກະທຳຂອງຕົນເອງ ວ່າຕົນເອງໄດ້ໃຊ້ຊີວິດຢ່າງມີຄ່າຫລືບໍ?. ບາງຄັ້ງຄວາມດີອາດຈະບໍ່ແມ່ນເລື່ອງໃຫ່ຍໂຕ ອາດເປັນການເວົ້າດີໆ ກັບຜູ້ອື່ນ, ການຊ່ວຍເຫລືອຄົນທີ່ລຳບາກ ຫລື ການໃຫ້ອະໄພຄົນທີ່ທຳໃຫ້ເຮົາເສັຍໃຈ ແມ້ແຕ່ການມີເມດຕາໃນໃຈ ຫລື ການບໍ່ຄິດຮ້າຍຕໍ່ຜູ້ອື່ນ ກໍຖືເປັນຄວາມດີທີ່ມີຄຸນຄ່າ.  ພຣະພຸທທະເຈົ້າຊົງສອນວ່າ: ຄົນທີ່ໝັ່ນພິຈະລະນາຕົນເອງ ຈະສາມາດພັດທະນາຊີວິດໃຫ້ດີຂື້ນໄດ້  ເພາະເຂົາຈະຮູ້ວ່າ ອັນໃດຄວນທຳ ອັນໃດບໍ່ຄວນທຳ. ຫາກວັນໜຶ່ງ ເຮົາຮູ້ສຶກສາຍັງບໍ່ທັນໄດ້ທຳຄວາມດີຫລາຍພໍ ວັນນັ້ນຍັງບໍ່ທັນສວຍເກີນໄປທີ່ຈະເລີ່ມທຳຄວາມດີ ແມ້ຈະເປັນເລື່ອງເລັກນ້ອຍກໍຕາມ.   ເມື່ອເຮົາທຳຄວາມດີເລື່ອຍໆ ໃຈຂອງເຮົາຈະຄ່ອຍໆ ສະຫງົບ ແລະ ເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມສຸກ ເພາະຄວາມດີເປັນເໝືອນດັ່ງແສງສະຫວ່າງທີ່ຊ່ວຍນຳທາງຊີວິດຂອງເຮົາ. ດັ່ງນັ້ນ ກ່ອນຈະຈົບວັນໃນແຕ່ລະວັນ ຈົງລອງຢຸດຄິດຈັກໜ້ອຍ ແລ້ວຖາມຕົວເອງວ່າ: ວັນນີີ້ຕົນເອງໄດ້ທຳຄວາມດີອັນໃດແດ່ ຄຳຖາມນ້ອຍໆນີ້ ຈະຊ່ວຍເຕືອນໃຈໃຫ້ເຮົາດຳລົງຊີວິດດ້ວຍຄວາມບໍ່ປະມາດ ແລະ ທຳໃຫ້ທຸກວັນຂອງເຮົາ ມີຄວາມໝາຍຫລາຍຂື້ນ. ເມື່ອວັນເວລາຜ່ານໄປ ຄວາມດີທີ່ເຮົາສ້າງໄວ້ຈະຄ່ອຍໆ…

ເຈົ້າເຄີຍຮູຸ້ສຶກບໍ່ວ່າ ເປັນຫຍັງບາງຄົນຈຶ່ງມ່ອງບໍ່ເຫັນຄ່າໃນສິ່ງທີ່ເຮົາທຳ ມາພົບຄຳຕອບໃນປຣິດສະນາທຳໃນເລື່ອງນີ້ກັນເທາະ. ມີຊາຍຄົນໜຶ່ງເຂົ້າໄປຫາພຣະພຸດທະເຈົ້າແລ້ວຖ່າມວ່າ: “ຊິວິດຄົນເຮົາມີຄ່າເທົ່າໃດ?”. ພຣະພຸດທະເຈົ້າຊົງຍື່ນກ້ອນຫິນທີ່ເປັ່ງປະກາຍໃຫ້ລາວໜຶ່ງກ້ອນ ແລ້ວຕັດວ່າ: “ຈົ່ງຖືຫີນກ້ອນນີ້ໄປທີ່ຕະຫລາດເພື່ອສຶບຫາລາຄາຂອງມັນວ່າເທົ່າໃດ ແຕ່ຢ່າຂາຍມັນໃຫ້ຜູ້ໃດເດັດຂາດ ແລ້ວກັບມາບອກເຮົາ”. ຊາຍຄົນນັ້ນໄປທີ່ຕະຫລາດທັນທີ ເຂົາຖາມຂາຍໃຫ້ຄົນຂາຍໝາກສົ້ມ ຄົນຂາຍໝາກສົ້ມຜູ້ນີ້ຂໍເອົາໝາກສົ້ມ 1 ໂຫລແລກກັບຫີນກ້ອນນີ້. ເຂົາຖາມຄົນຂາຍຜັກ ແລ້ວຄົນຂາຍຜັກໃຫ້ມັນຝຣັ່ງ 1 ກະສອບແລກກັບຫີນກ້ອນນີ້. ເຂົາຖາມຊ່າງທອງ ຊ່າງທອງໃຫ້ 5 ລ້ານເພື່ອແລກກັບຫີນກ້ອນນີ້, ເຂົາຖາມຊ່າງອະຍະມະນີ ຊ່າງຜູ້ນີ້ບອກວ່າ ປະເມີນຄ່າບໍ່ໄດ້. ເມື່ອຊາຍຄົນນັ້ນກັບມາເລົ່າເລື່ອງທັງໝົດໃຫ້ຟັງ ພຣະພຸດທະເຈົ້າຈຶ່ງຊົງສະເລີຍວ່າ: ຄົນຂາຍໝາກສົ້ມຕີລາຄາຫີນເປັນໝາກສົ້ມ, ຄົນຂາຍຜັກເຫັນຄ່າແຄ່ຫົວມັນ, ຊ່າງທອງໃຫ້ລາຄາເປັນເງິນມະຫາສານ, ສ່ວນຊ່າງອະຍະມະນີ ກັບບອກວ່າ ມັນປະເມີນຄ່າບໍ່ໄດ້. ຊີວິດມະນຸດກໍ່ເໝືອນຫີນກ້ອນນີ້  ເຈົ້າຄືເພັດທີ່ລ້ຳຄ່າຢ່າງບໍ່ຕ້ອງສົງໃສ ແຕ່ຈຳໄວ້ວ່າ ຄົນຕົງໜ້າຈະປະເມີນຄຸນຄ່າຕາມສະຕິປັນຍາ ແລະ ລະດັບຄວາມເຂົ້າໃຈທີ່ເຂົາມີຕໍ່ໂລກເທົ່ານັ້ນ. ຄວາມຈິ່ງເບື້ອງໜ້າຄືອັນໃດ ເຮົາບໍ່ໄດ້ດ້ອຍຄ່າລົງທີ່ຄົນຂາຍຜັກມ່ອງເຮົາມີຄ່າເທົ່າຫົວມັນ ເຮົາບໍ່ໄດ້ສູງສົ່ງຂື້ນທີ່ມີຄົນຍອມຊື້ເຮົາໃນລາຄາແພງ. ຄຸນຄ່າທີ່ແທ້ ຈຶ່ງຢູ່ໃນເນື້ອຂອງເຮົາ ຊືຶ່ງບໍ່ເຄີຍປ່ຽນໄປຕາມປາກຂອງຜູ້ໃດ. ວັນນີ້ເຈົ້າເລີກເອົາຄຸນຄ່າຂອງຕົນເອງໄປຝາກໄວ້ໃນສາຍຕາຂອງຄົນອື່ນແລ້ວຫລືຍັງ?

ຈິດຄືຫົວໃຈຂອງການກະທຳທຸກສິ່ງຢ່າງ, ຖ້າຈິດສະອາດໂລກທັງໃບກໍເບີ່ງສະຫວ່າງ ແຕ່ຖ້າຈິດເສົ້າມ່ອງ ແມ້ແຕ່ເປັນສິ່ງເລັກໜ້ອຍກໍພາເກີດເປັນຄວາມທຸກໄດ້. ພຣະພຸດທະເຈົ້າຕັດໄວ້ໃນພຣະໄຕຣປິດົກວ່າ: ຈິດທີ່ເສົ້າມ່ອງ ຍ່ອມນຳໄປສູ່ວິບາກທີ່ເສົ້າມ່ອງ, ຈິດທີ່ຜ່ອງໃສຍ່ອມນຳໄປສູ່ວິບາກທີ່ຜ່ອງໃສ. ແລ້ວເຄື່ອງເສົ້າມ່ອງຂອງຈິດຄືອັນໃດ? ພຣະອົງຕັດໄວ້ວ່າ ມີ 10 ຢ່າງ ເປັນຕົວການທີ່ທຳໃຫ້ຈິດເຮົາຂຸ້ນມົວ-ບໍ່ຜ່ອງໃສ:1) ລາຄະ ຄວາມກໍານັດຍິນດີໃນຮູບ, ສຽງ, ກີ່ນ, ລົດ ເມື່ອເຮົາຢຶດໝັ່ນຢາກໄດ້ຢາກມີ ຈິດກໍບໍ່ສະຫງົບ, ຍິ່ງຢາກຫລາຍ ຍິ່ງທຸກຫລາຍ.2) ໂທສະ: ຄວາມໂກດຄຽດ-ຄວາມຂັດເຂືອງ ປຽບເໝືອນໄຟທີ່ເຜົ່າໃຈຕົນເອງ ກ່ອນເຜົ່າຄົນອື່ນ.3) ໂມຫະ: ຄວາມຫລົງ ບໍ່ຮູ້ເທົ່າທັນຄວາມຈິງ ທໍາໃຫ້ຫລົງທາງໃນໂລກ, ບໍ່ເຫັນເຫດແລະຜົນໄປຕາມຄວາມເປັນຈິງ.4) ອັດຕາ: ຄວາມຖືຕົວ ເຫັນວ່າຕົນເອງສໍາຄັນກວ່າຜູ້ອື່ນ, ຈິດທີ່ເຕັມໄປດ້ວຍເຮົາ ຍ່ອມບໍ່ພົບຄວາມຫວ່າງ.5) ອິດສາ: ຄວາມລິດສະຢ່າ ເຫັນຜູ້ອື່ນໄດ້ດີແລ້ວ ໃຈອອກຮ້ອນເໝືອນກິນໄຟເຂົ້າໄປເອງ.6) ມານະ: ຄວາມເຢິຢິງຖືດີ ບໍ່ຍ່ອມຟັງ ບໍ່ຍອມລົດຕົວລົງເພື່ອຮຽນຮູ້.7) ຕະນີ່: ບໍ່ຢາກໃຫ້, ບໍ່ຢາກເສັຍ ແຕ່ລື່ມໄປວ່າ ທຸກສິ່ງໃນໂລກນີ້ບໍ່ມີອັນໃດເປັນຂອງເຮົາຢ່າງແທ້ຈິງ.8) ມັກຄະ: ການລົບລູ່ຄຸນທ່ານ ບໍ່ເຫັນຄຸນຂອງຜູ້ມີພຣະຄຸນ.9) ປາລາສະ: ຄວາມອວດດີ,…

ການທີ່ເຮົາໄດ້ເກີດມາເປັນຄົນໃນຊາດໜຶ່ງ, ໄດ້ມາຢື່ນຢູ່ໃນແຜນດິນໂລກໃບນີ້, ໄດ້ມາໃຊ້ຊິວິດຕາມວິຖີຂອງຕົນ ຈະລວຍ ຫລື ຈົນ, ຈະສູງຈະຕ່ຳດຳເຕັ້ຍ ເຮົາກໍບໍ່ຄວນທີ່ຈະໄປເສັຍເວລາຄິດ, ຄິດວ່າຕົນເອງຕ່ຳຕ້ອຍ ຫລື ສູງສົ່ງ. ເພາະຖ້າຄິດແບບນັ້ນ ມັນຄືຫລົງ ຫລົງໃນຕົວໃນຕົນ. ຫາກຄິດວ່າຕົນເອງນັ້ນສູງສົ່ງ ກໍຈະບຽດບຽນຜູ້ອື່ນ, ຢຽບຢ່ຳຜູ້ອື່ນໃຫ້ຕ່ຳເຕັ້ຍກວ່າຕົນ ຫລື ຫາກຄິດວ່າຕົນເອງຕ້ອຍຕ່ຳ ກໍຈະຄິດແຕ່ຈະຢຽບຢ້ຳຕົນເອງ, ດູຖູກຕົວເອງ ເອົາໂຕເອງເປັນເກນ ແລ້ວເອົາຕົວເອງໄປປຽບທຽບໄປວັດ. ເຮົາຈ່ົງຢ່າໄປເສັຍເວລາກັບສິ່ງເຫລົ່ານັ້ນເລີຍ. ເຮົາໄດ້ເກີດມາເປັນມະນຸດເໝືອນກັນ ກໍນັບວ່າມີບຸນໜັກແລ້ວ. ເຮົາຢ່າພາກັນຫລົງ, ຢຶດຕິດຢືດໝັ່ນ ສຳຄັນໝັ່ນໝາຍກັບອັນໃດນັກເລີຍ ເພາະຊີວິດນີ້ມັນບໍ່ມີອັນໃດແນ່ນອນ, ໃຫ່ຍໄດ້ກໍນ້ອຍໄດ້, ລວຍໄດ້ກໍຈົນໄດ້, ແຂງແຮງໄດ້ກໍເຈັບປ່ວຍໄດ້. ບໍ່ມີຜູ້ໃດໃຊ້ຊິວິດໄດ້ຄ້ຳຟ້າ ຫລື ວ່າຢູ່ໄດ້ເປັນກັບເປັນກັນ, ທຸກຄົນທຸກຊີວິດຕ່າງກໍມີເວລາຂອງຕົນ ແລະ ໃຫ້ເຮົາກັບມາຖາມຕົນເອງເບີ່ງວ່າ ເວລາທີ່ເຫລືອໃນຊີວິດນີ້ ເຮົາຈະມີຄຸນປະໂຫຍດອັນໃດຕໍເຮົາແດ່. ຖ້າມີແຕ່ຕັ້ງຈິດຕັ້ງໃຈທີ່ຈະທຳຄວາມຊົ່ວກໍລອງກັບມາຖາມຕົນເອງເບີ່ງວ່າ ທີ່ເຮັດໄປນ້ັນໄດ້ອັນໃດ? ເພື່ອອັນໃດ? ໃຫ້ລອງເບີ່ງໄປເລີກໆ ເບີ່ງລົງໄປໃນຈິດໃນໃຈ. ຖ້າຫາກວ່າເຮົາເຈີຄຳຕອບແລ້ວ ເຮົາກໍຈະເຫັນ ເຮົາກໍຈະເຂົ້າໃຈວ່າ ສິ່ງທີ່ທຳຊົ່ວຢູ່ນັ້ນ ມັນບໍ່ໄດ້ເກີດປະໂຫຍດອັນໃດ ນອກຈາກມີແຕ່ຈະທຳລາຍຕົນເອງ ຫາຄວາມວຸ່ນວາຍໃສ່ຕົນເອງ. ດັ່ງນັ້ນ, ຈົ່ງຢ່າພາກັນຫລົງຕົວຫລົງຕົນ,…

ວັນຄືນລ່ວງໄປລ່ວງໄປ ເຮົາໃຊ້ບຸນເກົ່າໝົດໄປທຸກວັນ ຕັ້ງຕື່ນເຊົ້າຈົນຮອດເວລາເຂົ້ານອນ, ທີ່ຍັງມີເຮືອແຮງສູດລົມຫາຍໃຈເຂົ້າອອກໄດ້ທຸກໆ ວັນ ກໍເພາະວ່າຍັງມີບຸນເກົ່າຄອຍປະປົນຢູ່ນະ. ເຮົາໃຊ້ບຸນເກົ່າຕະຫລອດເວລາ ກໍເໝືອນກັບເຮົາມີນ້ຳໃນຖັງທີ່ຕັກກິນຕັກໃຊ້ທຸກວັນ ຖ້າບໍ່ຕື່ມເຂົ້າໃສ່ອີກມັນກໍມີວັນໝົດ. ຖ້າດົນໆ ທຳບຸນເທື່ອໜຶ່ງກໍບໍໍ່ພຽງພໍກັບບຸນທີ່ເຮົາໃຊ້ໄປທຸກວັນນະ, ເມື່ອບຸນນ້ອຍບຸນຢ່ອນອຸປະສັກຕ່າງໆ ກໍຈະໂຮມເຂົ້າມາໃນຊີວິດ, ຈະເນັ່ງໄປທາງໃດກໍຕິດໆ ຄັດໆ ທັງໝົດ. ເມື່ອຮູ້ແບບນີ້ແລ້ວກໍໝັ່ນຫາເວລາໄປສະສົມບຸນໃຫ້ຫລາຍໆ, ເຂົ້າຍັງຕ້ອງກິີນທຸກວັນ ບຸນກໍຕ້ອງທຳທຸກວັນເຊັ່ນດຽວກັນນະ.