ວິດີໂອຄະຕິທຳ-ຄຳສັ່ງສອນ-ປະຕິບັດທຳ

ພຣະພຸທທະເຈົ້າຊົງສອນໄວ້ວ່າ: ຊີວິດຂອງມະນຸດນັ້ນຜ່ານໄປຢ່າງວ່ອງໄວ, ວັນໜຶ່ງຜ່ານໄປ, ວັນໜຶ່ງກໍໃກ້ຄວາມແກ່-ຄວາມເຈັບ ແລະ ຄວາມຕາຍຫລາຍຂື້ນ. ດັ່ງນັ້ນ, ການໃຊ້ຊີວິດຢ່າງມີສະຕີຈຶ່ງເປັນສິ່ງສຳຄັນຫລາຍ. ໃນແຕ່ລະວັນ ເຮົາຄວນຖາມຕົນເອງສະເໝີວ່າ: ວັນນີ້ຕົນເອງໄດ້ທຳຄວາມດີອັນໃດແດ່.  ຄຳຖາມນີ້ບໍ່ແມ່ນເພື່ອໃຫ້ເຮົາພູມໃຈໃນຕົວເອງ ແຕ່ເພື່ອໃຫ້ເຮົາກວດສອບຈິດໃຈ ແລະ ການກະທຳຂອງຕົນເອງ ວ່າຕົນເອງໄດ້ໃຊ້ຊີວິດຢ່າງມີຄ່າຫລືບໍ?. ບາງຄັ້ງຄວາມດີອາດຈະບໍ່ແມ່ນເລື່ອງໃຫ່ຍໂຕ ອາດເປັນການເວົ້າດີໆ ກັບຜູ້ອື່ນ, ການຊ່ວຍເຫລືອຄົນທີ່ລຳບາກ ຫລື ການໃຫ້ອະໄພຄົນທີ່ທຳໃຫ້ເຮົາເສັຍໃຈ ແມ້ແຕ່ການມີເມດຕາໃນໃຈ ຫລື ການບໍ່ຄິດຮ້າຍຕໍ່ຜູ້ອື່ນ ກໍຖືເປັນຄວາມດີທີ່ມີຄຸນຄ່າ.  ພຣະພຸທທະເຈົ້າຊົງສອນວ່າ: ຄົນທີ່ໝັ່ນພິຈະລະນາຕົນເອງ ຈະສາມາດພັດທະນາຊີວິດໃຫ້ດີຂື້ນໄດ້  ເພາະເຂົາຈະຮູ້ວ່າ ອັນໃດຄວນທຳ ອັນໃດບໍ່ຄວນທຳ. ຫາກວັນໜຶ່ງ ເຮົາຮູ້ສຶກສາຍັງບໍ່ທັນໄດ້ທຳຄວາມດີຫລາຍພໍ ວັນນັ້ນຍັງບໍ່ທັນສວຍເກີນໄປທີ່ຈະເລີ່ມທຳຄວາມດີ ແມ້ຈະເປັນເລື່ອງເລັກນ້ອຍກໍຕາມ.   ເມື່ອເຮົາທຳຄວາມດີເລື່ອຍໆ ໃຈຂອງເຮົາຈະຄ່ອຍໆ ສະຫງົບ ແລະ ເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມສຸກ ເພາະຄວາມດີເປັນເໝືອນດັ່ງແສງສະຫວ່າງທີ່ຊ່ວຍນຳທາງຊີວິດຂອງເຮົາ. ດັ່ງນັ້ນ ກ່ອນຈະຈົບວັນໃນແຕ່ລະວັນ ຈົງລອງຢຸດຄິດຈັກໜ້ອຍ ແລ້ວຖາມຕົວເອງວ່າ: ວັນນີີ້ຕົນເອງໄດ້ທຳຄວາມດີອັນໃດແດ່ ຄຳຖາມນ້ອຍໆນີ້ ຈະຊ່ວຍເຕືອນໃຈໃຫ້ເຮົາດຳລົງຊີວິດດ້ວຍຄວາມບໍ່ປະມາດ ແລະ ທຳໃຫ້ທຸກວັນຂອງເຮົາ ມີຄວາມໝາຍຫລາຍຂື້ນ. ເມື່ອວັນເວລາຜ່ານໄປ ຄວາມດີທີ່ເຮົາສ້າງໄວ້ຈະຄ່ອຍໆ…

ເຈົ້າເຄີຍຮູຸ້ສຶກບໍ່ວ່າ ເປັນຫຍັງບາງຄົນຈຶ່ງມ່ອງບໍ່ເຫັນຄ່າໃນສິ່ງທີ່ເຮົາທຳ ມາພົບຄຳຕອບໃນປຣິດສະນາທຳໃນເລື່ອງນີ້ກັນເທາະ. ມີຊາຍຄົນໜຶ່ງເຂົ້າໄປຫາພຣະພຸດທະເຈົ້າແລ້ວຖ່າມວ່າ: “ຊິວິດຄົນເຮົາມີຄ່າເທົ່າໃດ?”. ພຣະພຸດທະເຈົ້າຊົງຍື່ນກ້ອນຫິນທີ່ເປັ່ງປະກາຍໃຫ້ລາວໜຶ່ງກ້ອນ ແລ້ວຕັດວ່າ: “ຈົ່ງຖືຫີນກ້ອນນີ້ໄປທີ່ຕະຫລາດເພື່ອສຶບຫາລາຄາຂອງມັນວ່າເທົ່າໃດ ແຕ່ຢ່າຂາຍມັນໃຫ້ຜູ້ໃດເດັດຂາດ ແລ້ວກັບມາບອກເຮົາ”. ຊາຍຄົນນັ້ນໄປທີ່ຕະຫລາດທັນທີ ເຂົາຖາມຂາຍໃຫ້ຄົນຂາຍໝາກສົ້ມ ຄົນຂາຍໝາກສົ້ມຜູ້ນີ້ຂໍເອົາໝາກສົ້ມ 1 ໂຫລແລກກັບຫີນກ້ອນນີ້. ເຂົາຖາມຄົນຂາຍຜັກ ແລ້ວຄົນຂາຍຜັກໃຫ້ມັນຝຣັ່ງ 1 ກະສອບແລກກັບຫີນກ້ອນນີ້. ເຂົາຖາມຊ່າງທອງ ຊ່າງທອງໃຫ້ 5 ລ້ານເພື່ອແລກກັບຫີນກ້ອນນີ້, ເຂົາຖາມຊ່າງອະຍະມະນີ ຊ່າງຜູ້ນີ້ບອກວ່າ ປະເມີນຄ່າບໍ່ໄດ້. ເມື່ອຊາຍຄົນນັ້ນກັບມາເລົ່າເລື່ອງທັງໝົດໃຫ້ຟັງ ພຣະພຸດທະເຈົ້າຈຶ່ງຊົງສະເລີຍວ່າ: ຄົນຂາຍໝາກສົ້ມຕີລາຄາຫີນເປັນໝາກສົ້ມ, ຄົນຂາຍຜັກເຫັນຄ່າແຄ່ຫົວມັນ, ຊ່າງທອງໃຫ້ລາຄາເປັນເງິນມະຫາສານ, ສ່ວນຊ່າງອະຍະມະນີ ກັບບອກວ່າ ມັນປະເມີນຄ່າບໍ່ໄດ້. ຊີວິດມະນຸດກໍ່ເໝືອນຫີນກ້ອນນີ້  ເຈົ້າຄືເພັດທີ່ລ້ຳຄ່າຢ່າງບໍ່ຕ້ອງສົງໃສ ແຕ່ຈຳໄວ້ວ່າ ຄົນຕົງໜ້າຈະປະເມີນຄຸນຄ່າຕາມສະຕິປັນຍາ ແລະ ລະດັບຄວາມເຂົ້າໃຈທີ່ເຂົາມີຕໍ່ໂລກເທົ່ານັ້ນ. ຄວາມຈິ່ງເບື້ອງໜ້າຄືອັນໃດ ເຮົາບໍ່ໄດ້ດ້ອຍຄ່າລົງທີ່ຄົນຂາຍຜັກມ່ອງເຮົາມີຄ່າເທົ່າຫົວມັນ ເຮົາບໍ່ໄດ້ສູງສົ່ງຂື້ນທີ່ມີຄົນຍອມຊື້ເຮົາໃນລາຄາແພງ. ຄຸນຄ່າທີ່ແທ້ ຈຶ່ງຢູ່ໃນເນື້ອຂອງເຮົາ ຊືຶ່ງບໍ່ເຄີຍປ່ຽນໄປຕາມປາກຂອງຜູ້ໃດ. ວັນນີ້ເຈົ້າເລີກເອົາຄຸນຄ່າຂອງຕົນເອງໄປຝາກໄວ້ໃນສາຍຕາຂອງຄົນອື່ນແລ້ວຫລືຍັງ?

ຈິດຄືຫົວໃຈຂອງການກະທຳທຸກສິ່ງຢ່າງ, ຖ້າຈິດສະອາດໂລກທັງໃບກໍເບີ່ງສະຫວ່າງ ແຕ່ຖ້າຈິດເສົ້າມ່ອງ ແມ້ແຕ່ເປັນສິ່ງເລັກໜ້ອຍກໍພາເກີດເປັນຄວາມທຸກໄດ້. ພຣະພຸດທະເຈົ້າຕັດໄວ້ໃນພຣະໄຕຣປິດົກວ່າ: ຈິດທີ່ເສົ້າມ່ອງ ຍ່ອມນຳໄປສູ່ວິບາກທີ່ເສົ້າມ່ອງ, ຈິດທີ່ຜ່ອງໃສຍ່ອມນຳໄປສູ່ວິບາກທີ່ຜ່ອງໃສ. ແລ້ວເຄື່ອງເສົ້າມ່ອງຂອງຈິດຄືອັນໃດ? ພຣະອົງຕັດໄວ້ວ່າ ມີ 10 ຢ່າງ ເປັນຕົວການທີ່ທຳໃຫ້ຈິດເຮົາຂຸ້ນມົວ-ບໍ່ຜ່ອງໃສ:1) ລາຄະ ຄວາມກໍານັດຍິນດີໃນຮູບ, ສຽງ, ກີ່ນ, ລົດ ເມື່ອເຮົາຢຶດໝັ່ນຢາກໄດ້ຢາກມີ ຈິດກໍບໍ່ສະຫງົບ, ຍິ່ງຢາກຫລາຍ ຍິ່ງທຸກຫລາຍ.2) ໂທສະ: ຄວາມໂກດຄຽດ-ຄວາມຂັດເຂືອງ ປຽບເໝືອນໄຟທີ່ເຜົ່າໃຈຕົນເອງ ກ່ອນເຜົ່າຄົນອື່ນ.3) ໂມຫະ: ຄວາມຫລົງ ບໍ່ຮູ້ເທົ່າທັນຄວາມຈິງ ທໍາໃຫ້ຫລົງທາງໃນໂລກ, ບໍ່ເຫັນເຫດແລະຜົນໄປຕາມຄວາມເປັນຈິງ.4) ອັດຕາ: ຄວາມຖືຕົວ ເຫັນວ່າຕົນເອງສໍາຄັນກວ່າຜູ້ອື່ນ, ຈິດທີ່ເຕັມໄປດ້ວຍເຮົາ ຍ່ອມບໍ່ພົບຄວາມຫວ່າງ.5) ອິດສາ: ຄວາມລິດສະຢ່າ ເຫັນຜູ້ອື່ນໄດ້ດີແລ້ວ ໃຈອອກຮ້ອນເໝືອນກິນໄຟເຂົ້າໄປເອງ.6) ມານະ: ຄວາມເຢິຢິງຖືດີ ບໍ່ຍ່ອມຟັງ ບໍ່ຍອມລົດຕົວລົງເພື່ອຮຽນຮູ້.7) ຕະນີ່: ບໍ່ຢາກໃຫ້, ບໍ່ຢາກເສັຍ ແຕ່ລື່ມໄປວ່າ ທຸກສິ່ງໃນໂລກນີ້ບໍ່ມີອັນໃດເປັນຂອງເຮົາຢ່າງແທ້ຈິງ.8) ມັກຄະ: ການລົບລູ່ຄຸນທ່ານ ບໍ່ເຫັນຄຸນຂອງຜູ້ມີພຣະຄຸນ.9) ປາລາສະ: ຄວາມອວດດີ,…